Petit może mieć rację – w komentarzach dot. obu spraw pojawiają się informacje, iż Almunia zapowiedział dalsze korzystanie z pkt 35 w niedalekiej przyszłości.

Dwaj poprzedni Komisarze ds Konkurencji – M. Monti oraz N.Kroes określali kartele mianem “nowotworu na zdrowym ciele gospodarki” i stosowal politykę chirurgicznych cięć. Komisarz Almunia zaczyna od aplikowania środków przeciwbólowych. Ciekawe jaki będą efekty tej terapi…

Art. 1 ust. 2 Ustawy stanowi, iż “Ustawa ma zastosowanie w sprawach o roszczenia o ochronę konsumentów, z tytułu odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny oraz z tytułu czynów niedozwolonych, z wyjątkiem roszczeń o ochronę dóbr osobistych”

I teraz – czy, naruszenie przepisów ustawy o ochronie konkurencji (praktyki, albo pozycja, albo naruszenie zbiorowych interesów konsumentów) może stanowić delikt w rozumieniu 415 KC?

Wydaje się, że TAK. Jeśli winę będziemy rozumieli jako bezprawnośc działania (sankcja nieważności przy porozumieniach i pozycji, oraz bezprawność implicite wynkająca z charakteru zik’ów) to do rozważenia będziemy mieli (a) szkodę i (b)związek przyczynowy. O ile związek przyczynowy pewnie da się wykazać, to z ustaleniem wysokości szkody będziemy mieć istotny problem (szerzej o tym w najbliższym poście, który wciąż nie może się opublikować z braku czasu).
Co wy na taką interpretację?

Nie do końca też jest jasne o jakie “roszczenia o ochronę konsumentów” chodzi – czy tylko o klazule abuzywne, o nieuczciwe praktyki rynkowe, delikty z uznk (legitymacja przysługująca Prezesowi UOKiK), czy in genere naruszenie zbiorowych interesów konsumentów z art. 24 uokik.
Ciekaw jestem co powie pierwsza komentator p. Sieradzka (http://www.profinfo.pl/x_C_I__P_40152587__PZTA_0D.html)

Można oczywiście zastanawiać się nad celowością ograniczenia przedmiotowego polskiej ustawy o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym. Wąski krąg spraw, które mogą być rozpatrywane w postępowaniu grupowym, a mianowicie sprawy z zakresu ochrony konsumentów, z tytułu odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny, z czynów niedozwolonych, z wyłączeniem roszczeń o ochronę dóbr osobistych może budzić wątpliwości, ale jest wynikiem swoistego lobbingu podczas prac komisji.

Na otarcie łez można przede wszystkim wskazać, że nie jesteśmy jedynym państwem, które zdecydowało się na sektorowe rozwiązanie w zakresie praw będących przedmiotem postępowania grupowego. Podobny projekt ustawy zaprezentowano np. w Niemczech – tj. spraw z zakresu prawa konkurencji, prawa kartelów (Wettbewerbs- und Kartellrecht), ochrony konkurencji i inwestorów (ci ostatni od 2005 r. mogli złożyć powództwo wzorcowe zgodnie z ustawą o postępowaniu wzorcowym w sprawach z zakresu prawa rynku kapitałowego). Również Hiszpania wprowadziła do swej Ley de Enjuiciamiento Civil postępowanie grupowe, w którym powodami mogą być konsumenci lub osoby, które poniosły szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny.

Do drugie, jako argument za przyjęciem powyższego rozwiązania, można uznać fakt, iż instytucja powództw zbiorowych odbiega w pewnym stopniu od podstawowych zasad przyjętych w postępowaniu sądowym w państwach civil law, więc jej przyjęcie do porządku prawnego, parafrazując wymaga pewnej ostrożności.

Mikołaju, zaś co do wynagrodzeń pełnomocników działając w postępowaniu grupowym, należy zwrócić uwagę, że ustawodawca zdecydował się na limit wysokości wynagrodzenia, a mianowicie przewidział, iż kwota ta nie może przekraczać 20% kwoty zasądzonej za rzecz powoda. Jednakże można mieć nadzieję, że do postępowania grupowego będą trafiać sprawy “o dużej wadze”. Ponadto przepis ten budzi wątpliwości i możliwe, że zostanie znowelizowany.