Kolejna książka z zakresu prawa konkurencji!

Szymon Syp
Dodane przez Szymon Syp Maj 28, 2013 12:09

Kolejna książka z zakresu prawa konkurencji!

Miło mi poinformować, że ukazała się kolejna książka z zakresu prawa konkurencji. Autorem monografii Sankcje w polskim prawie antymonopolowym jest dr Anna Piszcz.

Poniżej opis:

Z chwilą przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej obraz ochrony prawnej konkurencji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stał się dużo bardziej złożony. Równolegle do krajowych reguł kontroli koncentracji, polskich przedsiębiorców zaczęły obowiązywać wspólnotowe regulacje dotyczące koncentracji o wymiarze wspólnotowym, stosowane przez Komisję UE. Częścią polskiego porządku prawnego stały się traktatowe wspólne reguły konkurencji, oddzielone od krajowego systemu ochrony konkurencji „granicą” w postaci kryterium wpływu na handel pomiędzy państwami członkowskimi.4 Naruszenie traktatowych zakazów porozumień ograniczających konkurencję i nadużywania pozycji dominującej może się wiązać z zastosowaniem sankcji prawnych przewidzianych bądź to w prawie unijnym, bądź też w prawie krajowym, w zależności od tego, czy ochroną konkurencji na rynku wewnętrznym i realizacją sankcji prawnych zajmuje się w danym przypadku Komisja, czy też krajowy organ ochrony konkurencji.

Mimo że niniejsza praca dotyczy wyłącznie sankcji związanych z naruszeniem wewnętrznego (krajowego) prawa antymonopolowego, to jednak w celu porównania poziomu ochrony, obejmuje prezentację rozwiązań unijnych w zakresie sankcji w prawie antymonopolowym. Podkreślenia wymaga, że polski organ ochrony konkurencji — Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) jest członkiem Europejskiej Sieci Konkurencji (ang. Europeon Competition Network), w ramach której prowadzone są liczne prace przedsiębrane w celu doprowadzenia do dobrowolnej harmonizacji prawa antymonopolowego państw członkowskich UE. Można zatem stwierdzić, że polska regulacja ochrony konkurencji w interesie publicznym jest w stanie pewnego „wymuszonego” rozwoju, co nie znaczy jednak, że dzieje się to ze szkodą dla niej. Z kolei ochrona konkurencji w interesie prywatnym, która nie jest poddana analogicznej presji, została w pewnym sensie zaniedbana. Regulacja w zakresie ochrony konkurencji w interesie prywatnym, w tym dotycząca sankcji prawnych, zdaje się odgrywać obecnie uboczną rolę w całym systemie ochrony prawnej konkurencji, co nie sprzyja skuteczności ochrony konkurencji.

Główny problem badawczy niniejszej pracy sprowadza się do ustalenia w obranym obszarze badawczym, czy w polskim prawie antymonopolowym przewidziano sankcje prawne, które mogą zapewniać skuteczną ochronę konkurencji i czy sankcje te są w stanie realizować postawione przed nimi cele (funkcje). Aby odpowiedzieć na to pytanie, konieczna staje się ocena, czy w polskim prawie antymonopolowym istnieje zbiór sankcji prawnych, wykazujący cechy zupełności i spójności, czy też obowiązująca regulacja prawna sankcji obarczona jest wadami i brakami negatywnie oddziałującymi na skuteczność sankcji. Z powyższym ujęciem problemu badawczego wiąże się ściśle cel niniejszej pracy, którym jest określenie modelowego, całościowego, rozwiązania zagadnienia sankcji w polskim prawie antymonopolowym, zapewniającego optymalną ich skuteczność. Z pewnością problematyka skuteczności ochrony konkurencji oraz skuteczności sankcji prawnych jest zagadnieniem wielowątkowym, obejmującym wiele powiązanych czynników, zarówno organizacyjno— ustrojowych, proceduralnych, jak i materialnoprawnych. Nie sposób było jednak objąć badaniami całokształtu tych czynników, wskutek czego badania ograniczają się co do zasady do problematyki regulacji materialnoprawnej.

Główna teza badawcza pracy, weryfikowana w dalszej jej treści, zawiera się w twierdzeniu, że w obecnym stanie prawnym sankcje w polskim prawie antymonopolowym nie są w stanie zapewniać optymalnego poziomu realizacji ich funkcji oraz optymalnego poziomu ochrony konkurencji. Sankcje te nie tworzą zupełnego i spójnego zbioru, brakuje równowagi i relacji komplementarności pomiędzy poszczególnymi rodzajami sankcji oraz ich funkcjami, swego rodzaju dywersyfikacji tych sankcji, a szereg wad i braków obowiązującej regulacji prawnej ujemnie wpływa na skuteczność sankcji w prawie antymonopolowym. W obecnym stanie prawnym sankcje te tworzą co najwyżej niekompletny zbiór, swego rodzaju zarys „systemu”. Przez to ich skuteczność jest ograniczona, a wobec tego przebudowa regulacji sankcji w polskim prawie antymonopolowym jest konieczna.

Mam świadomość tego, że postulaty dotyczące „usystemowienia” sankcji w prawie antymonopolowym nie powinny być formułowane w oderwaniu od niektórych zagadnień dotyczących sankcji umiejscowionych poza prawem antymonopolowym (w tym w prywatnym prawie ochrony konkurencji). Moją intencją jest jednak wypracowanie rozwiązania możliwie najbliższego rozwiązaniu systemowemu, które mogłoby być pomocne w toku przyszłych prac legislacyjnych. Są one nieodzowne, gdyż regulacja sankcji w prawie antymonopolowym jest nie tylko niezupełna, ale też w wielu miejscach niedostatecznie precyzyjna.

Wypada żałować, że ustawodawca, decydując się w roku 2007 na zastąpienie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów5 nową ustawą, nie wykorzystał tej sposobności do systemowego uregulowania sankcji prawnych. Wprowadzone wówczas rozwiązanie w zakresie sankcji w niewielkim stopniu różniło się od zawartego w ustawie z roku 2000. Można było więc spodziewać się, że nie spotka się ono z bezkrytycznym uznaniem i że nie będzie rozwiązaniem „niewzruszonym”. Praktyka potwierdziła słuszność tego przypuszczenia. Zainicjowane przez Prezesa UOKiK w roku 2012 prace nad projektem ustawy nowelizującej ustawę z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów w pewnym zakresie skupiają się nad modyfikacją rozwiązań dotyczących sankcji prawnych wysłowionych w przepisach ustawy z 2007 r. Abstrahując w tym miejscu od kształtu i poprawności proponowanych zmian oraz rzeczywistych motywów projektodawcy, podkreślić należy, że wprowadzenie choćby części z nich może stanowić krok na drodze do zupełnej regulacji sankcji w prawie antymonopolowym. Znów jednak proponowane rozwiązania są dalekie od systemowego uregulowania sankcji prawnych. Każde rozwiązanie „dopisywane” do dotychczasowej regulacji stanowi produkt określonych przyczyn, które za każdym razem mogą być inne. Natomiast u podstaw tworzenia „systemu” sankcji antymonopolowych powinno leżeć dążenie do maksymalizacji skuteczności tych sankcji, a tym samym do zwiększania stopnia realizacji ich funkcji.

Na potrzeby realizacji celu pracy, zostaje w niej poddana krytycznej analizie regulacja normatywna sankcji w prawie antymonopolowym istniejąca w obecnym stanie prawa polskiego, zidentyfikowane zostają jej słabe strony oraz oceniona zostaje praktyka jej stosowania. Regulacja ta oraz praktyka w zakresie jej stosowania stanowią przedmiot badań prowadzących do realizacji celu pracy, czyli obiekt, którego dotyczy wyżej wskazany główny problem badawczy oraz problemy szczegółowe przedstawione poniżej. Punktem wyjścia badań jest kilka założeń, o których mowa poniżej.

Szymon Syp
Dodane przez Szymon Syp Maj 28, 2013 12:09
Napisz komentarz

Brak komentarzy

Co o tym myślisz?

Bądź pierwszą osobą która doda komentarz do artykułu.

Napisz komentarz
Zobacz komentarze

Napisz komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.
Wymagane pola oznaczone są*

Wydarzenia

No events found